Or something like that*

Just a crush?

(... all that I can commit to is maybe...)

"The Universe doesn't make sense", the kids will soon be told at a university (or maybe they have already been told, at school?), "Harry is just something that emerged from a collection of tiny grey bits. And Tom Marvolo Riddle's going to win. After all."



Dzieciaki z prowadzonej przez Federację Sodalicji Mariańskich (Congregationes seu sodalitates B. Mariæ Virginis) szkoły przy Ogrodowej (podstawówka i gimazjum) przyjęły oklaskami wymieszanymi z okrzykami oficjalne ogłoszenie wakacji 2012 przez ich dyrektora na koniec robiącego duże wrażenie i momentami wzruszającego zamknięcia roku szkolnego w Kościele pw. św. Karola Boromeusza na Woli (gdzie trafiłem przypadkiem, w drodze do krawca).

Chłopcy i dziewczynki a za nimi chłopacy i dziewczyny wyszli z kościoła przepełnieni dobrymi tomistycznymi poglądami na świat i na bliskich, otoczeni licznymi modlitwami rodziców, nauczycieli i księży (oraz jedną, krótką - moją), zapewne w towarzystwie gotowych do pomocy zastępów aniołów i dobrych duchów wysłanych przez Pana.

"Dobrze się składa", pomyślałem przyglądając się tej budująej serce gromadce, kiedy robiła sobie zdjęcia na schodach kościoła. "Bo zaraz za rogiem czeka na nich plakat filmu Chwała Dziwkom. A na ich rodziców oraz starszych kolegów - lokalne burdele reklamowane za wycieraczkami zaparkowanych dookoła kościoła samochodów (o czym zresztą dzieciakom przypominano sumiennie każdego dnia w drodze do szkoły)".

Plakat zauważyłem wychodząc z domu i ruszając w stronę kościoła (tzn. krawca). Stało przed nim trzech chłopaków gapiących się romantycznym - że tak powiem - wzrokiem w intrygująco ułożoną dziwkę. Coś w wyrazie jej twarzy i coś w układzie jej nóg było w stanie dodać wiary w siebie nawet najnieśmielszemu i najwrażliwszemu z chłopców.

Musiałem chaotycznie przywołać kogoś ze zdziesiątkowanych zapewne przeze mnie zastępów, które wciąż mi towarzyszą oraz cząstkę z tego czego mnie nauczono - w tym jedną, krótką modlitwę - żeby samemu uniknąć lubieżnego oblizania się (tzn. oblizałem się, przyznaję; ale tylko raz i do tego dość, mam nadzieję, dyskretnie; stawką było jednak to, bym nie zatrzymał się przy tych łebkach i nie oblizywał się przez dłuższą chwilę. Poza wszystkim innym wyglądałoby to dość niepoważnie... mam już swoje lata, w tym dwa na filozofii).

PS And finally: I know she's a dummy; it's just a silly crush, right? (to be continued, I'm afraid :)

The Promise

In admiration of beautiful woman by Stefan Meyer

On a suicidal, freezing and generally rather unpleasant February morning red light brought an ambulance to a halt. It landed a few yards from me. 


I was at a bus stop just across the river (with a huge Orthodox church as a suitable backdrop). There, lo and behold, a slim blonde prophecy was soon to be revealed*.  


The driver of the ambulance looked as gray as the morning, even more tired and only slightly less suicidal (but actually - who knows? I'm not a psychologist**). 


Then he turned his head and saw a beautiful woman.*** 


A boost of energy seemed to have gone through his soul (and his body, I bet) and it reached his eyes. The mortal man could now face life; and perhaps even death - he had seen the Promise.







*partly; it was a suicidal, freezing and generally rather unpleasant February morning. Howevere, the crucial part of the message, the face, was clear. The rest, even though hidden from full view, seemed to be chastening and edifying words too.
**actually, come to think of it, I don't even have a psychologist girlfriend.
***whom I'd noticed before and used to reinforce my faith, too.

Poles rule

Poles have no bloody idea how to rule themselves, but it seems that right now they should be ruling the world.

Fail or die

Most people fail well before they die; those few who succeed seem to be dying.

A misguided infrastructure

In an absurdly heroic human effort to put up the infrastructure for the efficient pursuit of happiness, the pursuit has lost its way and happiness sits abandoned in the corner, sobbing, with her toys thrown about and no one (decent) to play with.*



*Everyone's busy designing, constructing, maintaining or decorating the infrastructure.

The Bottom Line

And maybe all philosophy is analytic after all?

Mabye all that any philosopy ever does is look again and again at the signs around us, trying to work out the bottom line of one fragranced, thrilling and mind-bogling statement, the Universe? 






PS And what if the meaning boils down to: (I) Love?

(Naturalism; Oh!)

(Oh! How I hate naturalism*!


*That bastard of Satan; with that whore - Stupidity)

The Inverted Arrow Fallacy

 

This is a basic fallacy; it’s also one of the most lethal fallacies.

It's about directing our intellect for answers downwards, when it should be looking upwards. It's about intellectual hierarchy. It's about (the killing of) basic intellectual instincts. In the long run, it's murder.

The explanation of a compex thing must lie in something more complex. The explanation of a beautiful thing is to be found in something more beautiful. Only someone more intelligent can explain someone intelligent.

This instinct of the right direction in search of truth has – to a large degree – been killed in people today. And the wisdom that reinforces the instinct has been – to a frightening degree – censored, surpressed and banned in many places.

And to tell children that the explanation of their life bubbles unpleasantly in some hot, repugnant soup brewing millions of years ago, and that the key to their amazing minds lies among atoms, neurons and other inhuman grey matter - rather than with something, or someone!, more beautiful, more amazing, more admirable than themselves is like telling them that the world doesn't make sense. 

It's like telling them that Harry is no more and Lord Voldermort has won.

(Which is more than sad: it's not true).

What's the moral then?

Morality without a person behind it doesn't make sense; and without immortality it doesn’t work.

It must be offered by a person and it must be a realtionship - or it can't be sustained. (So trust comes into the moral picture too).

It must have a single person behind it – as a source and a guarantor –or it becomes inconsistent and untenable.

Because only a person can trump systems, thoughts, urges, desires, reasons, bodies, cookies and Ferraris. And for morality to work, they all need to kneel. And not just any person - it cannot be someone that can be conceivably made part of the system.

The Categorical Imperative is a postulate to get to know - more! to get to feel! -  the Stuff an sich. Without the ultimate thruth - without the thrill of the ultimate truth - Kant's commandment remains an empty or unreliable formula: how can I adopt a maxim as universal if I don’t know myself and others (and the universe). I have observed that I keep changing, my understanding of myself keeps changing, others keep changing. (Not to mention the Universe; but this is irrelevant from the moral point of view). And if I’m bound to get people and things wrong, it makes just as much sense to give up and go out - chucking Morality away - on the tiles. 

PS Which I'm just about to... no - just kidding. I'm quite thrilled.

Major psychology, minor psychology

Yes, there is a mysterious interaction between matter and spirit, between the body and the soul, between the brain and the mind.

And yes - it is psychology to look into how the boring affects the interesting, i.e. how the body affects the mind. But it's lesser psychology.

Major psychology looks into how the interesting affects the boring, how the exciting affects the mundane, how the mind affects the body, how the soul affects matter. (Or actually psychology can merely register it - only Philosophy can investigate 'how?')

It's the kind of psychology that notices Miss Thought wrap the brain round her little finger and whisper: "And now, boy, get your tiny bits - what are they called?... never mind -  to arrange themselves into the shape of... hmm.... let me think.. say: a heart. Yes - a heart. And make sure it shows on the scan that nice man in white is doing.

Go on, Mr Gray! Chop-chop."

Good science (Wow!)

Scientists don’t have to do good science; they have to do it on their knees.


PS In other words: I don't want a scientist to tell me 'how'. I want him to tell me: 'wow!'

In other words: the point of science is not to broaden our horizons, but to deepen our faith, because only faith broadens horizons.

The Emotional Impact Factor

(If I may... I’d like to dedicate this song to the woman David Kenneth Roy Thomson, 

3rd Baron Thomson of Fleet loves;

 ...or soon will)

My previous post made me think.

First of all I realised that the title might turn out to be a double-edged sword and could be used against yours truly by some unsympathetic naturalist reader of that post or, generally, by any heartless critic of my journal.

So I’ve decided not to write yet to the ISI asking them to include this blog in one of their existing indices.

Instead I’m going somehow to get them – even if I have to do it through their girlfriends -  to set up a new one: The Emotional Impact Factor Index.

Then I’ll grab them by their hearts, twist them tenderly looking long and hard into their eyes, get some wisdom-giving blood to reach their half-dead intellects and make them, their serene smiles drenched in refreshing tears, put me right on top - or thereabouts.

After all, it’s not the laurel that excites.

It’s the Cause.












(I swear to God - it is)

The Way Thinking's NOT Meant To Be

(Piosenka ta akurat leciała w tle, kiedy smutny rozważałem co zrobić z falą fala intelektualnej wściekłości, która znowu uderzyła we mnie, a po której nadszedł wspomniany wyżej powiew smutku*. Postanowiłem użyć jako jako tło to tego co pisałem bez względu czy znajdę jakiś pretekst czy nie.  Wsłuchałem się w słowa - i znalazłem nie tylko pretekst, lecz streszczenie).

[...]

Ah, the ground at my feet, maybe it's just the old street

But everything that I know lies under

And when I see what they've done

To this place that was home

Shame is all that I feel.

Dewastacja** zaczęła się (naturalnie) od*** greckich naturalistów, sceptyków i socjaldemokratów.

Kartezjusz (pozwoliłem sobie na tak śmiały skrót intelektualny, ponieważ nie znam historii filozofii na tyle dobrze, żeby móc sobie na taki skrót nie pozwolić) nieodpowiedzialnie i błędnie podkopał wiarę w niebo (to za oknem) i oparł ją na swoim myśleniu (co  jednak częściej okazywało się iluzją: Wasze myślenie czy niebo za oknem?). 

Hobbes, Locke, Berkeley i Hume (oraz kilku innych, o których nie słyszałem), pokazali jak niebezpieczny jest błąd w rękach ludzi zdolnych.

Voltaire, Encyklopedyści i pozostała małostkowa i złośliwa drobnica pokazała jak upierdliwy ('niebezpieczny' byłby chyba zbyt dużym komplementem dla tych francuskich ciemniaków) może być błąd w rękach małostkowej i złośliwej drobnicy (wydaje się, że filozoficzna drobnica popełnia błędy w wyjaśnianiu świata w sposób współgrający z błędami w myśleniu laickiej drobnicy szukającej zrozumienia świata****).

(Kant i Hegel pokazali jak niebezpieczny jest błąd w rękach geniuszy, ale o nich już było i  jeszcze będzie. Zatem przejdźmy do innych germańsko-języcznych).

Od filozoficznych oświeceniowych karykatur, pałeczkę przejęli  'psychologowie', z których Freud powinien siedzieć (nie na kozetce) a Jung być leczony w jakiejś porządnej szwajcarskiej klinice psychiatrycznej. Amerykanów pominę ze względu na sympatię dla Ameryki.

W końcu do młota dorwał się najżałośniejszy i najniebezpieczniejszy typ (w filozofii): technicy, w tym podtyp: naukowcy.

A właśnie ich próby myślenia (filozoficznego; nie mówimy tu o myśleniu technicznym, do którego naukowcy powinni być jak najbardziej zachęcani - bo są w tym dobrzy) wydają się być obszarem - jednym z niewielu; obok wymiaru sprawiedliwości, porządku wewnętrznego, obrony granic i kontaktów z innymi państwami; wszystkimi tymi dziedzinami państwo mogłoby się zająć; dlaczego jednak nie chce? Ale zostawmy to pytanie na inną okazję - na który państwo powinno zdecydowanie wkroczyć i zacząć ściśle regulować (tak jak dziś reguluje - skutecznie - ich myślenie w sprawie 'globalnego ocieplenia' i innych fantazji, którymi ekscytują się amerykańskie studentki i niemieccy studenci). I kiedy trzeba  (a na ogół trzeba), karać ich z największą surowością.

Efektem tego długofalowego intelektualnego sabotażu jest przerażająca, smutna i ogromna skala ruiny, którą widzimy dziś w głowach znajomych, żon, dzieci, sąsiadów, prezenterów telewizyjnych i (zbyt) wielu innych.

As I wander around this wreck of a town

Where people never speak aloud (or sense; mine)

With its ivory towers and it's plastic flowers

I wish I was back in 1981*****

Just to see your face instead of this place

Now I know what you mean to me

And I wonder: 

Is this the way life’s meant to be?

*błąd i grzech: kolejność uczuć powinna być odwrotna.

**zainspirowane rozmową ze znajomym

***Szatana oraz…

****a ludzie mają święte prawo być drobnicą w filozoficznym odbiorze świata.

*****drobna pomyłka; autorowi z pewnością chodziło o 390 przed Chr. lub 1266

Midsummer Night's Dream of Life

 

A woman I know has died, but she deserves better.

It’s St John’s Eve tonight. Someone says it used to be pagan before it became Christian, but all that’s good and (sustainable) fun has always been ours.

Death is  intellectually indefencible. If you believe in it, you confess your faith in God; which doesn’t count if you’re agnostic (if you're an atheist, go to hell).

I lay naked on the floor for a couple of hours today, paralysed through excess, before I worked out again that creation does makes sense, so I must do too.

When I picked myself up and looked out of the window, I got smitten by creation and fell down on my knees.

Armageddon is on now, but St John has announced the regeneration.

I have crossed it twice today, but I may go down to the river again to listen to Katie Melua, even though I know I should call off the search and stop getting recklessly turned on by creation. 


The only way I know how to deal with creation is to get distracted by the Creator, but I fear I'll  stumble on till Armageddon, foolishly trying to find a balance where there can be none.

Today is Midsummer. A woman's body lies cold on the bed she'd been boud to, as if it were Winter. She has died.

Except she hasn't. Tonight says there is Spring.




Picture from: greatshakespeare.com

A Trajectory of Life

 (Trajectory and Grace: a mysterious interaction)

I'm just doing some serious research (Wikipedia) about David Foster, OC, OBC, the Canadian record producer, some of whose production I want to use as soundtrack for my upcoming musings.

And I find out about a free ticket for a flight to a better life that Foster offered to another guy:



In 1992, Foster was driving on the Pacific Coast Highway when his car struck actor/dancer Ben Vereen, who had crashed his car* and was in a daze. 

Despite being thrown 90 feet, Vereen survived. 

Vereen went on the record to state that it probably saved his life as he had had a serious drinking problem caused by the death of his daughter.


"Trajectories of life - how strange they are!", Vereen may well have been thinking; mid-flight.




*the report seems to have been written shortly after the accitent: it still sounds a bit confused.

The λόγος

(Madonna's finest hour; Evita justifies Madonna; music by Andrew Lloyd Webber, lyrics by Tim Rice, directed by Alan Parker)

And the λόγος was* (I) Love.

*I think and I feel 

Where do we go from here?

This isn't where we intended to be

We had it all, you believed in me

I believed in you

Certainties disappear

What do we do for our dream to survive?

How do we keep all our passions alive,

As we used to do?

Deep in my heart I'm concealing

Things that I'm longing to say

Scared to confess what I'm feeling

Frightened you'll slip away

Why are you at my side?

How can I be any use to you now?

Give me a chance and I'll let you see how

Nothing has changed:

(Heart of Jesus, please)

 You must love me

Heaven (pep notes)

Even more sensual

(Heaven must be)

Picture: Chosovi (Wikipedia)

Oh! Defining

The voice that defines the 20th century.


(For me; and probably one of a few - Sinatra, Elvis, Lennon, Michael J. - for you).


With the band, if you prefer. Plus bonus

Nocna kontrola

Zamyśliłem się wczoraj w tramwaju (pewnie coś o dualizmie... - sorry: Dualizmie) i zamiast w okolicach PZU (to nowe logo jest znakomite!) wylądowałem w okolicach Najwyższej Izby Kontroli.

I proszę o skontrolowanie dwóch rzeczy: jak to możliwe, żeby w takim państwie jak Polska "strażnik grosza publicznego" nie pracował już o wpół do jedenastej*?  (Czy nie budowano gdzieś w tym kraju ostatnio kawałka autostrady i kilku stadionów? - co powinno trzymać inspektorów w ruchu 24h/dobę i 369d./rok).

A po drugie: kto spodziewał się, że ta instytucja zachowa jakąkolwiek gravitas i będzie budzić strach - na czym powinno  tak tej instytucji jaki i wszystkim obywatelom, którzy nie są złodziejami (mówimy więc o niebagatelnych liczbach idących w setki tysięcy; a może nawet - nie bądźmy aż takimi zrzędami - więcej) zależeć - jeśli zostanie pomalowana na kolor damskich majtek**?

*po południu.
**jeśli pamięć mnie nie myli.

PS Nie, nie życzę jeszcze tego Polsce, jedynie przepowiadam... a zresztą, gdzież tam! jedynie opisuję: Polska jako państwo upadnie. (Jeśli już nie upadła; rzućcie okiem na armię. Widzicie ją gdzieś?) Dlatego ubezpieczcie się. (I to nie jest product placement).

The Tomorrow Argument

(1977)

To live we need tomorrow*, especially when the night comes.

As is plainly clear to Aquinas and wise philosophers, only God gives tomorrows.



*The Immortality Postulate

Just teasing

The (Romantic) Love Fallacy teaser-notes:


He's ready to submit, so she needs to obey.

How can one person feel that they more than compensate for all others?

Why does it seem that a sample of Paradise can distract from the main thing?

To be happy, a man needs someone to go mad about and a woman needs someone to go mad about her (which, if it's true, will be of no use in the fallacy argument).

How come a triangle is a recipe for a happy couple?

Wulgarna twarz kapitalizmu (Dupa!)

Miarka się, kurwa (nie mówię do ciebie, dupo. Ty się ubierz i zmykaj do domu, lub na Mazury; tam ciebie brakuje. Sama bądź cicho!), przebrała. 

YouTube wcisnęło mi właśnie w twarz - przed zagraniem pięknej ballady o Błędzie Romantycznej Miłości - trzy (z innego klipu niż ten powyżej) seksowne dupy (C-Cup) i nie tylko odczułem po raz kolejny przesyt dupami (a precyzyjniej: wulgarnymi dupami) a niedosyt Błędu Romantycznej Miłości, lecz postanowiłem coś z tym, kurwa, zrobić. A przynajmniej coś napisać. A przynajmniej czymś, kurwa mać, porzucać...

(czy naprawdę musimy czekać aż dotrze tu Islam, żeby przywołać kapitalizm do porządku i pokazać dupom ich miejsce?)

Mogłoby się wydawać, że przez kilka tysięcy lat wypracowaliśmy pewne standardy i mniej więcej wiemy - jeśli nie z objawienia lub przemyślenia to przynajmniej z doświadczenia - gdzie jest czego miejsce. Gdzieś bowiem z pewnością jest miejsce dla seksownych dup, ale to miejsce nie jest WSZĘDZIE. Co się stało, że te standardy straciliśmy? (Chyba sobie przypomniałem: Naturalizm i Oświecenie, kurwa)

Chciałem zacząć cykl o dobrych obyczajach nieco delikatniej: od nachodzącej mnie ostatnio wizji odkładania kawałka pizzy, by wcisnąć komuś do ust podpaskę i przerwać mu tym tekst o zatwardzeniu (który nadszedł po innym, o menstruacji, poprzedzony - frustrująco - tym o kiepskiej erekcji). Następnie planowałem wspomnieć o gównianym i skrajnie kryminalnym Cartoon Network zmuszającym mnie i tysiące innych dzieci do oglądania przez kolejną godzinę egzotycznej przemocy (coś psychopatycznego z Japonii) okraszonej seksualnymi aluzjami (ciekawe estetycznie i apetyczne Agentki), które skrzywiają moich przyszłych uczniów. Chciałem - ale dostałem dupą w twarz i napięcie domagało się wyładowania.

Czy w tym kraju nie ma już feministek, wrażliwych gejów, nad-aktywnych socjal-demokratów lub choćby aktywnych konserwatystów? Gdzie jest "Wybiórcza"? Gdzie jest "Rzepka"? Nie ma w okolicy kumatych matek, prawników, psychologów, nauczycieli, atrakcyjnych przedszkolanek czy po prostu odpowiedzialnych, choćby ździebko pro-społecznie nastawionych obywateli? Zamknięto uniwersytety, akademie, instytuty? Rozwiązały się organizacje pozarządowe, stowarzyszenia, zrzeszenia? Nie uwierzę, że politycy i partie myślą jedynie o kolejnych wyborach. Czy Unia Europejska i miliony eruo-posłów, euro-urzędników, euro-inspektorów, euro-czort-wie-kogo zniknęłi kilka tygodni wcześniej niż się zapowiadało?

I mówię też, kurwa, do siebie.

Pamiętam, że kiedy zacząłem z córką oglądać skrajnie nieodpowiedzialny Cartoon Network jakąś dekadę temu, pierwszą myślą (po tej, że było to niezwykle profesjonalnie zrobione; czasem nawet b. śmiesznie) była ta: córka śpi, to ja obejrzę sobie jeszcze jeden odcinek, gdyż na pewno ktoś odpowiedzialny to za moment zatrzyma. I co? 

I gówno. Pozbawiony pryncypiów kapitalizm wciąż wystawia nam pupę kiedy chce. I nie możemy po prostu powiedzieć "chuj mu w dupę!" i zapomnieć o sprawie. Trzeba jakoś wulgarnym przedsiębiorcom sprzedać kopa w ich gołe tyłki (lub tyłki ich żon, córek, dziewczyn czy kimkolwiek są te wyrwane do kręcenia kasy niewiasty).

Czy wolność, prywatna przedsiębiorczość i ludzie dobrej woli poradzą sobie z seksem w oknach wystawowych, cyckami za ladą, wibratorami na półkach i programowemu skrzywianiu umysłów dzieci w Cartoon Network?

I w końcu, kurwa, z racjonalnym zagospodarowaniem surowców wtórnych?




PS Tak, ja też zmagam się ze zalezieniem właściwego miejsca dla seksu. Ale chyba sobie jakoś, w miarę dyskretnie, radzę. Czyż nie?

T+P = E² (so march on!)

Truth seems to have its own energy;


or to produce energy when it collides - to make a little nod to Physics,whose notation I'm borrowing for a moment (naturally Physics is completely irrelevant here; it's not physical energy we're talking about, but the superior kind of energy that can, misteriously, trigger the physical kind - with thinking/feeling (might be the same) subjects.


So, at a certain t, T + P = E.


Where T is Truth, P is a thinking subject, i.e. a Person and E is the same as in Einstein.


Actually, it's probably more, say E², where E is the disposable energy of  P before t;  no, it must be even more - E³ as this supreme kind of energy goes in all directions; hmm, let’s make it E⁴ - this type of spiritual/intellectual (might be the same) energy must beat the vulgar energy (I may be blaspheming now, as both energies must come from the same Source); or - just in case - let’s settle on⁶ E⁵.


Let me give you an illustration how this works: 2+2=4⁷
Can you feel the energy? No?


OK, let try this then:


The beautiful Miss Kowalski has just told a bunch of cute elementary school kids about arithmetics and one of its four basic operations, addition (still only partially understood; I mean that ancient Greek question: what happens to the dying 1's when they become a new-born 2?).


"Please, Miss!", shouts Jimmy, "Give us an example how it works!"


"OK", Miss Kowalski bends to pick up from the floor an old fashioned piece of chalk [the scene is set in the old-fashioned 70s, say 1977] revealing more of her breasts than the kids are able to appreciate.


 "Here is one". Her exquisite hand makes a series of quick, stimulating moves which leave the following trace on the blackboard: 


2+2=3


The keen kids look for a moment at the board, taking in the amazing interaction of numbers that - they somehow feel it  - could stand for so much: apples, ice-creams, goals or even in extreme cases girlfriends. Then all of them start copying the revealed truth in their notebooks. All except one.


Sitting at the third desk from the left, there is you. You stare at Miss Kowalski and don't make a move. But you know you will, because you know the truth⁸. Your elder brother told you and you understood it. 


And now your mind goes into overdrive and your hand shoots up: "Miss!!! What have you done with the truth? 


And with the fourth apple, for that matter?"

⁶ the theory is still in its early stages, so please kindly excuse my exponentiation.

⁷  I was tempted to use a more arithmetically sophisticated example, but I feared I might get something wrong.

⁸Now I've realised that the proposed theorem should include Falsehood: T+P+F=E;

with F acting as a catalyst

PS Let me give you one more example:

Miss Kowalski says to the students: "Only naturalism counts. Repeat: only naturalism counts. 


Very good. 


Now this: Dualism is religion. Only naturalism is science. Dualism explains nothing. Naturalism explains everything. Or even if it it doesn't yet, it will one day.

Now stand up, close your eyes, raise your hands and repeat:  

One day it will!  

One day it will!  
One day it will!

[and so for a few hundred years, since the 'Enlightenment' started].

Sitting at the third desk from the left, there is you. You stare at Miss Kowalski and don't move. So the question is: when will you, you cowardly ciepłe kluchy??? 


PS2 Having chosen a picture for this post, I checked the website where it came from and look what I found. I've taken only a brief glance and a lot of this sounds complete baloney. Except for the insightful bits I agree with.

Niepokonani#

Po dwóch meczach zakończonych remisem, z których tylko jeden zasługuje na wzmiankę (ale jeśli ta bramka Błaszczykowskiego nie była piękna, to ja nie wiem co), polska reprezentacja dostała od kilku komentatorów, w tym chyba także od Maryli Rodowicz*,  przydomek „Niepokonani”.

Świetne podejście. Należy je rozwinąć. Wyobraźmy sobie nagłówki (ostatnich stron) gazet na tydzień przed rozpoczęciem finałów piłkarskich mistrzostw świata (jeśli za Waszego – moje już skromnie pominę - życia uda się kiedyś wytrenowanym w Niemczech polskim piłkarzom zakwalifikować** ):

„Nasza reprezentacja: wciąż NIEPOKONANI!”

HMS Invicible (w trakcie drobnego epizodu ze, sprawiedliwej w przypadku Brytyjczyków, Wojny Falklandzkiej; statek pozostał jednak niepokonany, a wojna została - przypominam - wygrana przez Królestwo pod kierownictwem wielkiej Małgorzaty Thatcherowej, jak to mawia JKM, w trzydziestym roku panowania dobrej i pobożnej "Obrończyni Wiary"*** Elżbiety II). W 2005 zastąpiony HMS Illustrious.

*zaproszenie Maryli Rodowicz - do której mamy spory respekt i czujemy znaczną sympatię za całokształt - do komentowania meczy piłki nożnej, jest tak niepoważne, że aż czuję się zażenowany komentując to na poważnym blogu.

**ale ogólnie jest spoko#. Nie jestem aż takim zrzędą.

****dawno już nie było tu niczego o obronie Wiary, zatem "wkrótce" (...chociaż nie - w tym przypadku naprawdę wkrótce) coś o tym.

#tylko ze względu na dobry smak i dużą siłę woli powstrzymałem się od dorzucenia "koko"

1:1 (Błaszczykowski)

Polskaa!  Białoo-czerwonii!*

*żartuję.

Kibicuję oczywiście naszym - te kilkadziesiąt wspólnych lat zrodziło pewne odruchy ale staram się robić to z nietypową dla mnie angielską rezerwą (ale nie porównam mojej relacji z polską piłkarską reprezentacją do tej ze starego angielskiego dowcipu o golfiście i jego grzebanej właśnie żonie). Niepokoi mnie jednak bardzo tak intensywne - i wspierane przez państwo - łączenie emocji narodowych ze sportowymi (słuchając na wrocławskim Rynku Solnym porywających niemieckich bębnów pomyślałem nagle o czasie poprzedzającym I Wojnę Światową).

Pomimo tego niepokoju przyszło mi do głowy, że ‘narodowa’ drużyna piłkarska z prawdziwego zdarzenia mogłaby pełnić rolę skromnego substytutu tak potrzebnej nam ponad-politycznej instytucji integrującej społeczeństwo i ułatwiającej obywatelom identyfikację (nie w ontologicznym sensie) z ‘własnym’ państwem. Idzie oczywiście o monarchię, choćby ceremonialno-symboliczną.

Obawiam się jednak – wyglądając z okna i (prawie) widząc warszawską ‘Strefę Kibica’ - że przy obecnym stanie wyprania mózgów przez … albo nie teraz: jestem już chyba starym zrzędą, ale jeszcze nie aż takim starym zrzędą, żeby przy każdej okazji łupić laską tych zbankrutowanych i bezmyślnych socjal-demokratów.

Wracając do sportu: aby piłkarska reprezentacja naszego kraju mogła wziąć na siebie naprawdę ważną społecznie i – pośrednio - politycznie rolę, polskim futbolem musiałoby się zająć na serio państwo i politycy a nie praktycznie prywatna firma sterowana przez skorumpowanych, małych i nieudolnych trzecioligowców. (Nie, coś w tej myśli nie gra. Muszę rzucić na nią ponownie okiem – ale to po meczu).

PS Być może winny jestem kilku regularnym bywalcom, czyli głównie Oskarowi i Filipowi wyjaśnienie mojego chwilowego zniknięcia, ponieważ mogło im się przydarzyć w ostatnich dniach trafienie w pustkę zamiast we mnie - otrzymają skromny substytut wyjaśnienia już wkrótce.

PS2 Cholera! Kiedy to skrobałem z dala od tv, Błaszczykowski wyrównał (w co - o ile pamiętam - nie wierzyłem). 

Just a man

I give in.

I'm going to get incarcerated in a camp in the middle of the fortress Wrocław. The atmosphere of this great sporting event is contageous. My working class genes have been awoken: I grab a crate of alcohol-free lager and march to the local market sq.


I'm a weak man. (Go on, throw balls!)

Festung Breslau ist fertig

 

\Whether it's the landing of aliens, WW3 or just a match of two mediocre* football teams, Wrocław seems to be ready.



*Exaggerating upwards.


PS However, the excitement - I'm afraid to admit - is beginnign to rub off on me. (I can't pinpoint it right now - this silly excitement is rubbing off on me** - but there's something wrong about the 'Fancamps'. Maybe it's that even though they're trying to seem the opposite of the concentration camps invented by the Brits during the Boer wars, they've got something in common after all?)


**Have I already said it? Bugger! What's that blog's name?

(Predictably) Right & Hugged

Oscar[1] ran into me the other day.

Or I ran into him, to be precise.

There was a young woman with him; in an uncommitted way, judging by the body language (but what do I really know about bodies out there?).

I expressed a sensible opinion about the role of the government in general and then another sensible opinion about a particular role of the local government[2]. The woman, moved by the fact that I was predictably right, gave me a tender hug[3]. Then she attracted a Marxist and introduced him to me. (There’s women for you! All hugs and carrots seemingly, but always having a stick close at hand).

I guess it was because of all the hugging and cuddling (additionally, you could say what you wanted about that young public enemy, but he managed to make a subversively friendly impression on the leasurely working class, i.e. me) that instead of coming up with something intellectually sharp and effectively blunt, the best I could muster was: “Isn’t this a free country? In normal circumstances[4]  you would be incarcerated and re-educated.”

(Oscar tried to clarify to me Church or something, but - owing to all this hugging, cuddling and Marxism; or just because I'm not intelligent enough - I got nothing.)

[1] For those of you who are not Oscar: Oscar isn't my imaginary... or have I already mentioned it? I have a feeling I have. Ever more often I catch myself repeating stuff – or actually others do, which is more worrying. I recon I should check what I post here for blatantly obvious repetitions . Yes, I need to do it. (But, blimey!, what was my blog called?)

[2] on which more - soon.

[3] It would be interesting if nature develpoed a way of reinforcing right political views by somehow getting women to hug, cuddle or generally do something pleasant to men, when men express right political or economic views. 

On the other hand that would require women to be intelectually superior to men - as intellect would have to be involved in any such mechanism (there's no way highly sophisticated assessments could happen purely naturally - which ruins the whole point; but I'll carry on regardless and probably ruin it all for myself) that would require women to be intellectually superior to men and one (man) just feels there would be something fundamentally wrong in such an exotic setup. 

[4] I meant: in a country run by a regime as eager for the common good as socialist ones, but with better grasp of the what’s what (but what do we know about what’s what out there?); but I’m not sure if I explained this – because of all the hugging, cuddling, Marxists and kissing… - no, sorry: I’m getting carried away. I just can’t fall for the Sensual Love Fallacy, which is just as bad – if not worse; as it gives you no prospect of satisfaction, while the latter at least gives you a helpful hint, if you manage to keep your cool (but the thing with the Romantic Love Fallacy is exactly that… -  to be continued; anyway, you know what’s coming) - as the Romantic Love Fallacy,

Pictures - top: "I want to cuddle" from: the Chasing Happiness Blog (http://norachasinghappiness.tumblr.com); bottom: William Kentridge - Seated Couple (Back to Back)

The Love Fallacy

The Romantic Love Fallacy: one of the biggest that afflict the local population.

To be continued. (Unless it gets the - tender - upper hand).

Photo: ac_bouchouka via www.virtualtourist.com

The Perfect Body

Speaking of bodies, here is one.

The Science Fallacy

Judging by its effects on the human mind, science seems to have done us more harm than good.

(The effects on the body are a different matter; but the mere slowing down of its withering* isn't worth all the fuss, is it?)

*believe

Imperatyw infantylny

Moralny imperatyw infantylny:

wszystko należy robić tak, aby można* o tym powiedzieć dziecku.


*coś tu chyba nie gra ze składnią, ale nawet jeśli zrobiłem błąd, pocieszam się, że można o nim powiedzieć dziecku (ba, dziecko go najlepiej zrozumie!)

London broadcasting

In front of the building that housed the British Embassy in Warsaw before WW2, someone shouts "Help!". I slow down, half-expecting to see the ghost of Joseph Beck, but it's just a Beatles tribute band.

I'm too old for such emotional stuff,  so I want to speed up again.

Just then, however, a slow-moving a flotilla makes me stall. On a big screen the Beeb is broadcasting pictures from London. There the Thames carries a breath-taking medley of boats and one of them carries my favourite - after the one in Heaven - Queen.

(And the loudspeakers blurt out London Calling*.)

*which I ignore: it's is not the London I want to remember now. Now I want to recall the London that loves its Queen and can joyously and impressively salute her. And I do.

(Of another jarring piece of music - soon).




Picture: the UK Ministry of Defence (via flick)

A personal message to Her Majesty Queen Elizabeth

A graceful crown of the social ladder

Graciously saved from mass politics (someone did hear the prayer),

A good student of her subjects

Who understands commoners better than many of their peers,

Always there for the people who are all over the place,
A genuine aristocrat: showing the simple man what to aspire to,

A God-fearing woman with enough good in her

to stick it out in these Godless times,

A true nation’s mom,   
    
    - Respect to you, ma’am.

Blok kulturalny

Nie będę się upierał, że jest to jedyny pomysł na to co zrobić z Ursynowem, ale na pewno należy poważnie rozważyć zaoranie go*.

W niedawne urocze i ciepłe (w odróżnieniu od dzisiejszego, zimowego) niedzielne popołudnie – niewątpliwie stworzone dokładnie po to, żeby w jego trakcie słuchać muzyki dawnej - do jednego z ursynowskich kościołów na (bezpłatny) koncert znakomitego i podobno znanego zespołu La Tempesta przybyła tak mała garstka melomanów, że poczułem bolesne zażenowanie z powodu obojętności na kulturę ze strony tego zablokowanego obszaru, choć nie łączy mnie z nim już nic oprócz dziwnie ciepłych wspomnień sprzed prawie dwudziestu lat.

(W drodze powrotnej do stolicy minąłem Dom Kultury Imielin, w którym nie tak dawno** na inny, tamtym razem fortepianowy koncert dotarło jeszcze mniej przedstawicieli lokalnej społeczności: wliczając posiłki z Torunia, Warszawy i - chwilowo - Michałowic, liczba słuchaczy zbliżyła się do poziomu dwucyfrowego.)

** cholera! To już jednak dawno… (jak ten czas leci; ale nie chcemy umierać, prawda?)

  
 (nieludzki projekt)

PS Mieszkańcom tego perwersyjnego eksperymentu społecznego trzeba jednak oddać sprawiedliwość w jednej ważnej kwestii: potwierdzili to, że człowiek siłą swojego ducha lub bezmyślnym uporem potrafi zbudować namiastkę cywilizacji  - jeśli nawet nie kultury - nawet w ekstremalnie niekorzystnych warunkach.

Australia (latem), Górczewska (zimą), Milton Keynes (przez cały rok), Antarktyda (czy tu akurat są tylko pingwiny?), podwrocławski Nowy Dwór i Ursynów - tam, gdzie życie ludzkie wydawało się niemożliwe, jest; lub się tli.

(Już miałem dodać Polskę pod rządami Tuska i P O(MG!), lecz jest jeszcze zbyt wcześnie, żeby stwierdzić czy lokalnemu życiu udało się utrzymać.)


*OK - jako solidny bloger robię właśnie post-research i kombinuję jak kulturalnie zaznaczyć kilka niesprzyjających mi okoliczności, tak by zbyt dużo nie zmieniać we wpisie (kwadrans piechotą nie chodzi; plus drugi na szukanie planu nieludzkiego bloku; na Mandarynki wpadłem fartem). Wygląda zatem na to, że na południe od Warszawy jest trochę więcej imprez niż te, które ja odwiedzam raz na dwa lata i nie można wykluczyć, że część osób skandalicznie i ostentacyjnie nie trafiających tam gdzie akurat jestem ja, trafia gdzieś indziej.

A powodów, żeby zaorać ursynowski eksperyment, który wyrwał się spod kontroli i wkrótce może zacząć buszować po Lesie Kabackim jest oczywiście znacznie więcej niż ten, że ja chodzę na niepopularne lokalnie imprezy.