(It's not about) The Jews Poles love

Don't hurt the Jews Poles love!

Maybe the reason why some Poles dislike a lot of Jews 

is that a few Jews hurt the few Jews that a lot of Poles love?*

PS Not long ago, at the start of a conversation with a Polish stranger, I had this idea about the attitude of many of my fellow-citizens towards Jews (or imaginary Jews) attributing the problem, and it is a problem, to a very emotional and extremely personal history. That would be the ideal answer, so to speak, but unfortunately it doesn't seem to be the right one; and it definitely wasn't one that could explain what I painfully heard during that conversation.

So I put this thought aside to work on it for a while, hoping to collect more Jewish-themed musings around it, then throw in a selection Hebraica and publish it.

However, I've just I caught a glimpse of the cover of a recent issue of the Newsweek magazine (the Polish edition) and it prompted me to speed things up and catch the wave; though it's never too difficult to catch this particular wave hereabouts.

And let's not forget another issue: why some Jews dislike a lot of Poles so much?

More on paralel ideas, theme overlaps and timing in the publishing :) business - soon.


*only after I'd seen it written down, did I realise what a terrible cliché it was; but because the bear's so cute, I'm letting it stay. 

1977, or thereabouts

I'm doing a bit of research about the British Queen's Diamond Jubilee and the heroine herself and the locally popular year of 1977 crops up again. 

This is what Will Self writes in the Guardian (that's right - The Guardian. Why not, from time to time?): 

"One of the saddest spectacles of the Diamond Jubilee is all those old punks getting nostalgic for 1977. Confirming that 1977 has replaced 1968* as the year that the edgier sections of the chattering classes love to bore on about, and that ageing punks have replaced ageing hippies as the most nostalgic generation, this longing for the old days of the Sex Pistols and “Anarchy in the UK” shows that it isn’t just royalists and little old ladies who hark back to the past. 

[...] You can’t open a newspaper at the moment without seeing a grey-haired one-time punk staring out, telling us what it was like in the good old days. [...] They all believe that their punkish reaction against the Silver Jubilee in ’77 – when they sang along to ‘God Save the Queen’ by the Sex Pistols and wore that t-shirt showing the Queen with a pin through her nose – was 'very important… historically' ".




*...actually, never mind. I feel mature enough without rubbing it in.

PS I've alwayd had huge respect for the strength of Punks' convicions, while at the same time having  a huge issue with how poorly thsoe convictions had been thought-throuth (if at all). Noise was a problem too, but I my attitude changed dramatically when some Punk bands learnt to play.

No club, no politics

Successful - in the sense: efficient in the service of the common good - politics always depends on the existence of a club.

No club, no politics*.

*worth speaking of.






Illustrations: top - the Club archive; bottom - http://www.muenster.org/medienforum/MT-site

(Forget the Enlightenment, it was) Divine

(Bostridge with another orchestra)

Ian Bostridge prayed before he sang, the conductor was Devine, the music was heavenly, and I was in Paradise.


Mein Verlangen
Ist, den Heiland zu umfangen
Und bei Christo bald zu sein.
    Ob ich sterblich' Asch und Erde
    Durch den Tod zermalmet werde,
    Wird der Seele reiner Schein
    Dennoch gleich den Engeln prangen.


(My desire 
Is my Savior to embrace now 
And with Christ full soon to be.
   Though as mortal earth and ashes 
   I by death may be crushed 
   My soul's pure luster will shine 
   Even like the angels' glory.)

The rude E. word

(It's just a man-made bulb. Too scared to look at the Sun?)

Swallowing my intellectual pride, today I'm going to try to squeeze in and have a listen to a musical outfit that promotes in its name and logo the beginnings of the darkest era in Western civilisation, if it's still the same civilisation at all: The Orchestra Of The Age Of Enlightenment.

If I do get in, I’ll be seriously tempted to challenge them to be reasonable and consistent: “Drop that offensive word! Or leave Bach alone!!” 

But before I risk a confrontation with a certain ruthless local usherette*, I’ll probably realise – myself or thanks to Someone else - that it is in darkness that we most need light.

So I may ignore the vagaries of European thought and let the bright music take me heavenwards.

And by the way, the Orchestra - from what I've heard (on the radio and an occasional CD) - is outstanding. And it definitely deserves a better name.

(Speaking of music and the E. word – join me, and hopefully a few others, for a potentially depressing occasion tomorrow and listen to another star that that lit up a bit the ‘Enlightenment’ night.)

*more about her soon

Ideas*

(*where do they come from??)

Let's face the truth: going around at the midnight agape after a moving four-hour Pentecost vigil with serene music delivered by beautiful Christian female students at the Dominican Church of St. Hyacinth in Warsaw and pestering the friars, including the prior, for a copy of "The Hammer of the Witches" probably wasn't an idea inspired by the Holy Spirit.

This admission and the up-coming personal apology might be, though.

The Perfect Romance

Every man, deep down, wants a girlfriend like Mary.
And every woman wants a boyfriend like Jesus.

Which can be the beginnig of their romantic undoing; or the beginning of their making.

Picture: Café society (alias "Two times Two") by monvlad; via flickriver.com 

Warm? Cool.*

(*or whatever)

I promised to write something about Country music.

One of the things about it that I appreciate most, besides the fact that it's an important part of my tradition, is that it has no issue with being warm. Which is cool.




PS Even when it gets embarassingly corny (an apt word for what is, at its roots, farmers' music)**, which is quite often, I stand by it, because there is generally something right about it. I guess this is because the music's, and the people's, background is fundamentally warm, good and true, which could have something to do with a belt, and a Book.

**Never mind; that would be shooting*** the point, from the hip, with too many words.
***shaken; to the core.

Gödel's incompleteness theorems

Gödel's incompleteness theorems are postulates for the existence of the-whole-of-Maths-encompassing Mind.



Our mind seeks understanding.

We strongly hope, some even believe, that things can be completely understood, ultimately.

We refuse, or find it extremely hard and mentally painful, to believe that there can be things not fully comprehesible by minds.

The natural, so to speak, instincts of the human mind combined with the impossibility of an axiomatic completion of Maths postulate another mind. One that is able to axiomatically complete Maths, even if it were to happen on a higher level.

This, it seems so far, can only be God's mind.

Postulat Kompletnej Teczki

Sklecam właśnie coś na temat wczorajszego, fascynującego spotkania w jednej z warszawskich kawiarni, Filozoficznej.

(Na pierwszy plan przebija się egocentrycznie - ale chyba ten egocentryzm zostałoby mi wybaczony? Jestem w końcu na własnym blogu i chyba, jak do tej pory, nie nadużywałem wątków personalnych - publiczne poruszenie mojego przypadku i zapowiedź dr Grygańca co zrobi ze mną, kiedy się zorientuje, że to był  przypadek kogoś, kto bywa od czasu do czasu w odległości mniejszej niż kilometr od niego; ale o tym innym razem.)

Zaczynam się jednak nieco zaplątywać próbując ogarnąć zarejestrowane wątki, uwagi i komentarze (ile oddałbym - tak jak my wszyscy - za te niezarejestrowane, nie mówiąc już o tych niewypowiedzianych*!). I zaczynam się odrobinę zniechęcać - rzućcie okiem za okno. (Choć przyznaję, że to wszystko może równie dobrze wskazywać na ubóstwo mojego intelektu jak na bogactwo tego spotkania.)

Wśród tego - lekkiego; nie jestem kompletnym idiotą - zagubienia stosuję stary wybieg, przydatny jako usprawiedliwienie porzucania żmudnej, organicznej roboty: uciekam w szlachetne meta-refleksje. I zamiast skrupulatnie relacjonować, zaczynam myśleć o Bogu.

Spotkanie w Kawiarni Filozoficznej bowiem - do takiego wniosku dochodzę - powinno być dokładnie, uczciwie i dogłębnie opisane; zasługuje na to.

Podobnie jak całe życie każdego z nas. I, przyznajmy uczciwie, choćby nieco egocentrycznie (ale uwierzcie mi: egocentryzm - połączony z intelektem - prowadzi do dobrego): nie osiągniemy wewnętrznego spokoju nie mając pewności, że całe nasze życie nie jest na bieżąco sumiennie i do bólu uczciwie* utrwalane. A bez wewnętrznego spokoju - każda psycholożka wam to powie - nie mamy szansy na miłość.... sorry: szansy na szczęście (nie mieszajmy miłości do wszystkiego, OK?)

Co jest kolejnym psychologicznym postulatem istnienia wszechmogącego Boga. Nazwijmy go postulatem Doskonałej Kroniki**.

Która domaga się istnienia Doskonałego Kronikarza.

*Postulat Kompletnego Rozkminienia Innych
**Prawda, prawdą, lecz każdy - wierzący czy nie -  modli się o Przychylnego Kronikarza; tu zapewne kryje się ten najważniejszy, stary jak świat, opisywany nieustannie w Kościele i często poza nim Postulat Bezwględnej Miłości; Do Nas.
***jest to jeden z podstawowych postulatów i znajdował się już na mojej liście na wysokiej pozycji; tu jednak uzyskał nową, roboczą nazwę.

Ilustracje: góra - Św. Benedykt z Nursji (tu akurat piszący Regułę), mal. Herman Nieg (1849-1928)

Dół: FBI

Postulates, ctd.

The Partial Recovery postulate: 


If the Universe doesn't recover the girl, it'll never recover.


If the trip doesn't end happily, the Universe won't either.












warriorcatsandgangs.webs.com

Up [...]! (on your way down*!)

(*unless you rescind&repent, that is.)

A leftist - in the worst, incoherent sense of the adjective - Polish rag praises an Austrian parish that has just decided to get rid of their orthodox priest in exchange for a couple of practicing gays - and in effect leave the Catholic Church.

The paper is naturally full of praise for the sheep that are proudly marching out of the pen and getting ready (if it hasn't happened yet) to be embraced by a new, sly shepherd.

The story is bad enough even without the involvement of any princes of the Church, but the chief local one, did step in and turned a sad story into a tragic one.

How grateful then we should be in this depressing context for the no-nonsense German shepherd that looks over the flock now! Surely he will soon bark, and then - if necessary - bite; and bite hard, we pray.

And as for those who try to undermine the Teaching and the Tradition, along with the basic Moral Instinct - well, maybe I won't be as sophisticated or eloquent as my prominent predecessors who fought earlier lethal heresies and fallacies, but let me tell you: I have the same fervour, so I throw up my hands, or one hand, or just one part of it, and censure all gay or gay-inspired corruptors - and I mean it

Sincerely - Up Yours!

Life business (she means it)

I'm looking for a hard headed woman

One who will make me do my best

And if I find my hard headed woman

I know the rest of my life will be blessed*

The other day I popped round to see an acquaintance of mine, the one who now has someone to share his mess with.

As I have foreseen, it is an issue; I mean the mess, not the woman (or actually...).

Sitting next to his TV, I noticed that some of the thick layer of dirt and bits of pizza on the screen were strangely missing. The cleared areas formed a question: "When will you change your life?".

And even though the rude question wasn't for me (I hope), it did send shivers down my spine; and then up; and then down again - until finally they stopped somehwere in the middle, stayed there for a long, awkward while, before getting dispersed in a few unindentified - as yet - directions.

"Young man," I thought meaning the young man, "you can count on my full moral support, but don't count on me! I don't want to be anywhere near you two now - the situation's higly explosive!"

(I recalled just then that he had actually mentioned the question to me, but misquoted it as :"When will you change your life style?", which could mean that she merely liked or tolerated him, so I forgot about it.)

"Young man," I sustained the thought meaning young men, "you'd better enjoy your mess and your life - if it's not one and the same thing - before she lays her tender hands on you; I mean all over you.

And she means business."





PS Then it struck me: for the time being she's been a positive factor in his life, from my perspective -  now I trip less when walking around his place and, for a change, I'm able see a bit of The Voice of Poland on his TV, rather than just hear it.


*blessed - again...

I'm not crying...

... it's just tears running down my legs.


I haven't watched them for a couple of years now; but that Fashion number has brought the whole emotional load back.

And I know they're Kiwis, but I decided to leave that Aussie mistake in the other post and take my little revenge on the wrong part of the empire for those Brits in the Metropolis or thereabouts who, back in 1991 when I first went to the U.K., didn't know or pretended, just for the fun of it, not to know that vodka was invented in Poland; which was, by the way, not a province of Russia.

(Although to be fair - and you should be fair with the Brits: they may be ignorant sometimes, but they're always fair - untill then it had practically been a province of Russia.

And, actually, with just a couple of channels available here at that time, you could say that TV was  practically non-existent, too.)

You and the Universe: Get Personal

The Universe is a personal message to us. Everything that was created contains a line or two of comfort, hope and love.

There is also a meta-message, so to speak: that there is a caring Sender.

We and what is around us are not the same, so there may be a distance between us and the message. The bigger the distance, the more likely it is for the message to be lost. And, if the opening premise is true, any philosophical system and any philosophical attitude that aim at increasing the distance or at making us suspicious of the Universe are dangerous for us (and - whether the proponents realise this or not - in line with Satan's aspirations).

Kant wanted us to imagine an unbridgeable gap between us and the Universe carrying that existential message. Hegel fell into this gap claiming to have pulled all of us with him, along with the Universe itself.

Kant undermined the existence of the Sender of the message, by mistakenly announcig the subject of the objective God as philosophically non-existent. Hegel claimed to have swallowed the Sender and he re-assured us, so to speak, that the one who some of us know and proclaim to be the (only) external Source is, basically, an internal affair.

Thus, with its bearer, the Universe, questioned and with the Sender either obscured, taken out of the picture or - as in Hegel's system - completely done away with (done 'in', to be precise), the message is often left unread.

Some people then, when they occasionally wake up from their slumber on the coach of existence and notice the universe as a blanket over them and the Earth as a pillow under their heads, instead of looking up and saying "Thank you, Dad!" or at least asking "Who?", begin to wonder: "What do I know? Is it really a wonderful sofa, a warm blanket and a soft pillow against my cheek?  Or just an illusion, trick or play on words?"

Perhaps it's not only in order to enter the Kingdom, but also in order to gain true, constructive knowledge that we need to become trusting and open-hearted kids that go: "Oh, what a beautiful daisy*!", then hunker down and whisper: "Little flower, little flower, tell me please what is das Ding an sich?  ..or let's drop it - just let me pick you, and die Nachricht, up!"

And then, in reply:

"Ich liebe Dich auch!"






Picture picked up from jadielisicous.blogspot.com

Cheer up...

(...the wrath doesn't have to be flying at you)

There are at least three aspects of human activity outside explicit religion* which give us an insight into immortality - or more: make us immortal, albeit temporarily. 

They are: juggling with beauty, which is art; juggling with thoughts, which is philosophy; and clownishly juggling all sorts of awkward stuff (including a fridge), humming the Loony Tunes anthem, occasionally droping a cat and letting a grandma blow up mid-air or fall with a unbecoming (a grandma) thump on our head, which is humour.

Some of you may remember my search for evidence of humour in the Bible. At some point I  even resorted to putting thoughts into St Peter the Apostle's head (forgive me, St Peter; forgive me, my Lord -  it was partly for the cause: to boost readership; and partly for a laugh).

To make up for tinkering with the Good News, I'll remind you of Psalm 2 that shows that the Lord indeed has a sense of humour. 

But, in this instance at least, when he laughs we  tremble:

Why do the nations conspire

and the peoples plot in vain?

2The kings of the earth take their stand

and the rulers gather together

against the Lord

and against his Anointed One.

3“Let us break their chains,” they say,

“and throw off their fetters.”

4The One enthroned in heaven laughs;

the Lord scoffs at them.

5Then he rebukes them in his anger

and terrifies them in his wrath, saying...

Read on if you're interested in the blog's overreaching theme, immortality. 

*some would suggest 'profanum' here, but I reject it. I believe 'profanum' is a fallacy (on the dangerous Profanum Fallacy - soon)

Photo via: http://dailyspiritualtools.blogspot.com

Gravelly Hill Interchange (and others)

(What the man does with his guitar! Especially in the second half)

Beeb4's* just informed me that there is an old spaghetti junction in Birmingham and added an important piece of news: when it opened, T.Rex's Metal Guru was – locally - at the top of the charts.

Marc Bolan is the other, beside Amy Winehouse, hellishly talented London Jewish pop star (although not technically Jewish: his mother was a goy) that met a tragic end; although in his case, it wasn't at his own wish.

Oh, how I regret sometimes that I can’t be him! Just for one day... but not necessarily on September 16, 1977 (1977, again...).

Metal Guru could it be you're gonna bring my baby to me

She'll be wild, you know, a rock and roll child, oh yeah
...

All alone, without a telephone (??)

PS I'm beginning to regret (regrets, again - this blog begins to look like a consistent message) I quit facebook; I wouldn't have to post all this rubbish (rubbish, again...) on this serious blog.

PS PS When I say rubbish (rubbish, again... - no, sorry, that's stretching things a bit), I don't mean the baby (the baby, again...).

A user's guide to the Universe*...

Apart from the fact that they're an expression of someone's love and care, the Commandments are simply a user's guide to life, given to us so that we don't injure others or kill ourselves when using it - because it's a pretty complex and extremely charged thing.

(Well, it's been created a free universe, no one says you must obey them...)

*attached by the Producer

PS You may point out that the first three (or four - depending on how you group/give them) relate to our relation with God and seem not to concern directly this Universe as we see it; which would be a justified point - to be answered shortly.

Cool

I was going to mention Aussie humour in connection with something, but I've forgotten what. (But things will come back, they will - unless that cheeky brat was right and I'm really old...)

Luckily I remember the illustration I was going to attach to whatever it was.



PS By a pure Googling coincidence, the subject of fashion actally** did crop up near me the other day on-line or my-blog-abouts (no, that's awful; supposed to be an allusion to 'thereabouts*' - if you haven't guessed; and if you haven't, it says a lot about your English. It must be better than mine...)


*It's not my language and I'll use random, smart creativity and do it what I like with!
**no, don't read too much random, smart creativity into this one: it's just a stupid typo.

Maximise

Maximise.

Don't be meek when it comes to regrets. Don't be satified with little when you think of loss.

Which is wiser: to suffer because you have lost a game of chess 
or because you were not

Alexander the Great?

Gödel, Oskar (i Elmo)

Wpadłem niedawno na Oskara[1].


A precyzyjniej: on wpadł na mnie i zaciągnął mnie do podejrzanie wyglądającej bramy pomiędzy pewnym kościołem a Instytutem Filozofii. 


Kilku gości paliło tam coś. Była z nimi, niezobowiązująco, młoda kobieta, która w pewnym momencie powiedziała: "Chyba pójdę i sprowadzę jeszcze jakąś koleżankę...". Pomyślałem, że może zrobić się z tego coś więcej niż zwykłe filozoficzne zabijanie czasu - może zrobić się ciekawie, w złym tego słowa znaczeniu.  Młoda kobieta wyjaśniła jednak szybko, że po prostu czuje się nieswojo (czy coś w tym stylu) otoczona przez aż tylu mężczyzn na raz w stosunkowo ciemnej bramie. 


Zapewniłem ją, że nie zrobimy jej krzywdy, co najwyżej jej poglądom, a ona natychmiast zidentyfikowała to jako najgorszy rodzaj krzywdy, potwierdzając wysoki standard edukacji w Instytucie (lub wysoki poziom krzywdy jakiej tam doznaje).

Ale nie o studentkach chciałem pisać (tak tylko jakoś samo wychodzi), lecz o umyśle. 


Oskar wspomniał, że organizowane przez niego (z pewnym uporem) Koło Filozofii Umysłu zajęło się ostatnio twierdzeniem Gödla (powinno chyba być Gödela?) i o swojej próbie powiązania tegoż twierdzenia z jakimiś wnioskami nt. istoty ludzkiego umysłu - operacji, której możliwość i sensowność instynktownie odrzucam.

Słuchając Oskara przyszła mi do głowy ciekawa refleksja, którą jednak z pewnych względów nie podzieliłem się: "Gödel. Jakie to śmieszne nazwisko...". A potem druga: jaki może być w ogóle związek matematyki, logiki i aksjomatologii z umysłem? 


Zastanawiałem się i zastanawiałem się aż wpadłem na odpowiedź: to, że umysł może się nad nimi zastanawiać. Podobnie zresztą jak  nad przyczynami Rewolucji Francuskiej lub (zbyt) wysokiego opodatkowania - kwestiami, które byłyby, nawiasem mówiąc, ciekawszą i dającą więcej informacji ilustracją pracy umysłu.

Ponieważ jednak wybór tych aspirujących filozofów padł na twierdzenie Gödla, też poświęciłem mu chwilę i doszedłem do kilku wniosków, którymi podzielę się wkrótce. Wspomnę teraz tylko, że jest wśród tych wniosków psychologiczny postulat na istnienie... -  ale w swoim czasie, w swoim czasie.

---

[1] dla tych, którzy nie są Oskarem: Oskar nie jest moim wyimaginowanym przyjacielem z Facebooka; jest istniejącym w realu (choć tu mogłaby się wywiązać z paroma osobami zza lokalnej ściany - mam na myśli Inst. Filozof. a nie Kościół -  interesująca awantura) studentem filozofii. Studiuje na... - zresztą nie ważne gdzie i kiedy - filozofia jest przecież ponadczasowa i ponadmiejscowa.

(W sumie - to może być przypomnienie również dla Oskara, na wszelki wypadek. Pamiętam, że kiedy sam studiowałem filozofię miewałem absolutnie zakręcone metafizycznie okresy z powodu niekompletnej aksjomatycznie matematyki... czy może miłości...? Już mi się myli.)

Re: Ilustracja - przepraszam, Oskar, ale ta mi wyjątkowo wpadła w oko.

PS Aha - umysł może się jeszcze zastanawiać nad miłością. I powinien to robić, bo tu - będę zawsze argumentował całym sercem - jego istota jest pogrzebana (pozwalając sobie na traktowanie tego niemieckiego idiomu gorzej niż psa).

Cios w stare, wrażliwe miejsce

Zaraz, zaraz - „Przeprowadzimy Pana przez ulicę”?

Co on, do cholery, miał na myśli?? 

Dlaczego nie „Spróbujemy Pana dogonić i oddać Panu krem na trądzik młodzieńczy, który może Panu wypaść, kiedy będzie Pan kiedyś mknął ulicą” lub „Postawimy Panu piwo*” lub choćby proste, instynktowne: "Poczęstujemy Pana skrętem**"?

A może, bezczelny smarkacz, sugerował, że ja wyglądam staro??

(Mam nadzieję, że tamci sumienni policjanci przetrzymali tych typów co najmniej godzinę i sprawdzili nie tylko ich samych, lecz także ich bliższą i dalszą rodzinę. I sąsiadów!***)

PS Teraz w innym nieco świetle widzę pewną nie tak dawną sytuację, kiedy to późnym wieczorem wracałem chwiejnym krokiem tramwajem z intensywnej sesji piwno-prasowej. Siedząca blisko dziewczyna wstała wtedy ze swojego miejsca i patrząc na mnie powiedziała: "Proszę, niech Pan usiądzie". Byłem przekonany, że zwraca się do dziadka, który stał na końcu wagonu a wzrok skierowała na mnie tylko dlatego, że wyglądałem atrakcyjniej. Ani dziadek jednak ani ja nie reagowaliśmy, a dziewczyna wciąż stała i wpatrywała się we mnie. Skorzystałem więc w końcu z jej miejsca przypuszczając, że może tak naprawdę chce tylko usiąść mi na kolanach, więc zabrałem się do potwierdzania wzrokiem, że to dobry pomysł. Mój wzrok musiał jednak być nieco niespójny, bo zmieniła plany, raniąc przy tym moje szczere uczucia.

Teraz jednak - w świetle bezczelnej uwagi tamtego smarkacza - zastanawiam się czy przypadkiem wtedy też nie wyglądałem staro. Cholera, to byłby już drugi raz... Żebym tylko nie wyrobił sobie jakiegoś niepotrzebnego, głupiego zwyczaju...


(... a może niepotrzebnie się zamartwiam i chodzi o śmieszne nieporozumienie: może po prostu jej ojciec też pił.)




*usłyszałby: to se - przez pewnien czas przynajmniej - ne vrati
**OK, to odpada - tam była przecież policja; lub w każdym razie jacyś podejrzani goście, którzy realizowali swoje hobby podszywając się pod policję
***bezczelny smarkacz...

He (She) Does Something To Me

There are few guys that I’m afraid of. 

Paul Weller is one of them. He’d immediately see through me (without ever seeing this blog). And he would be right. But I’d never admit it (unless on this blog).

PS I guess he's personifying the England that is at conflict with me, that doesn't agree with me, that doesn't accept me. And she's right.

(The font's so small not because I'm THAT aftaid, but because something's wrong with the local control panel). (A click's throw away - pardon my English, if it still is - I've found this poignant gem). 

Tematy zastępcze

(Waiting for the)

Wszystko - tylko, żeby nie mówić o ważnych sprawach!

Prywatnie i publicznie, karmimy się przez większość czasu tematami zastępczymi, uciekając przed tym co kluczowe...

Dziś od rana ktoś mówi o trzęsieniu ziemi, które wydarzyło się w Bułgarii, zamiast mówić o tym, które czeka, żeby wydarzyć się w naszym życiu.



PS Oczywiście ździebko przesadzam, ale coś w tym jest, czyż nie?

To se ne vrati... (PS)

... Or? 

I’m working on a list of psychologico-existentialist (probably the same thing, but as I’m not sure, let me throw in both adjectives; and it sounds more academic, too) postulates for the existence of God. 

They all boil down to one, which goes, roughly, like this: 


a guarantee of total repossession, total compensation, total realisation of the totality of all the potential aspects of things, situations and people - basically a guarantee of an access to the absolute completeness of everything potentially accessible via human faculties - seems to be a basic need of our psyche*, without which it cannot function properly, nor we can live fully happily. 


Only an (The, more accurately and respectfully) eternal, omnipotent, omniscient and benevolent God can provide such a guarantee.

And I know I may be stretching things a bit now, but I think I can include somewhere here the guarantee of the complete recovery of missed punch lines.

*mine, to be precise, at this stage of the project - but I'm going to either prove that it's also the case with you, or talk you into feeling it.

To se ne vrati… (or?)

 

The cafe was empty, except for me and three girls at a nearby table, who were discussing the love life of one of them. I pretended to be completely immersed in “Rzeczpospolita” and listened carefully. The love life in question was extremely interesting, so I decided to get my third pint, or whatever the local measurement was (it was only mid-afternoon - ah, to se ne vrati, I guess…).

As I was passing the girls on my way back from the bar, the one whose case had been so grippingly analysed, turned the tables and challenged the cute brunette sitting opposite her: “And how about you? When are you getting married?”

I slowed down and wanted to say something - but I freaked out*. And when I reached my table I already knew I’d missed delivering what could well have been my best live punch line ever. 


(“Exactly!”)




*obviously 'chickened out', but let me leave that mistake there; I'm reading now a bit about Jung and Freud, and I can't rule out that the post includes some bonus information; or I simply need to revise a few basic phrasal verbs.

Stayin' Alive

(Released the same year as Donna Summer's I Feel Love)

Yes, it does sound cheap at the moment, but I just couldn't resist. 

Sorry. And respect, immense respect.

(Besides, this looks like my youth passing away and words - it seems; wrongly - are all I have to make it stay alive.)

Life goin' nowhere

Somebody help me
Somebody help me

Stayin' alive

אַ֥שְֽׁרֵי־ (Blessed)

(Just a thought about the Book)

When each of the thoughts in it has been expressed in every possible way, this universe will stop.

PS Speaking of the Bible: recently I've decided to read the Psalms - systematically, and read into them as much as I find humanely possible. I start with Psalm 1 and go speechless: in the first five lines – that I've read dozens and dozens of times before – I find nearly all there is to know, to fear and to believe in.  Amazing... I like the Psalmist. 
And I love the Co-Writer.

PS PS Only after I'd chosen the title, I realised that the first word includes everything! It gives the whole message about the world. 

Just as the first two words of the Lord's prayer have the complete message about us and our psychology. 

Kraj ludzi wolnych (i spisanych)

(Których spisujemy?)

W Wielkiej Brytanii (wiem, wiem – co chwilę w W.B. to, w W.B. tamto; ale jestem przecież wielkim brytofilem, innit?) spotyka się – spotkałem ich kilka razy, kiedy mieszkałem w W.B. – gości, których rzekome hobby polega na kręceniu się po stacjach i spisywaniu czegoś związanego z pociągami (tak naprawdę robią to zapewne dla Moskwy); słyszałem też o gościach, którzy – podobno też hobbystycznie - kręcą się w okolicach lotnisk i spisują jakieś dane dotyczące samolotów (założę się, że dla Moskwy).  

W Warszawie natomiast spotykam co rusz facetów, których hobby najwyraźniej polega na spisywaniu przechodniów. 


Zastanawia jednak, że goście ci chodzą w mundurach polskiej policji i wydaje się, że realizują swoje hobby* w godzinach pracy.

Poza tym zwykle mają coś takiego w swoim wyglądzie, że gdybym to ja był policjantem, oni byliby pierwszymi, których bym spisał.

PS Przy wyjściu z małego, podręcznego sklepiku naprzeciwko Teatru Polskiego, podejrzanie wyglądający policjanci (dlaczego oni noszą cały czas te budowlane kamizelki, bez względu czy są na budowie czy nie?) próbują ustalić tożsamość dwóch przyzwoicie wyglądających studentów lub studento-podobnych młodzieńców, którzy najwyraźniej nie nabrali jeszcze PRL-owskiego zwyczaju** noszenia przy sobie dowodu osobistego. 


Poczułem lekką frustrację (jestem w okresie pierwszej starości, zatem ciężką frustrację rezerwuję dla kwestii metafizycznych; już nie ta jurność, panie***…) oraz współczucie dla młodzieży napastowanej przez państwo. Zwolniłem więc.

- Ja ich znam. -  Kłamię w twarz policji. - To niewinni obywatele i, w sumie, przyzwoita młodzież.

Policja ma na tyle klasy, żeby się uśmiechnąć, lecz zbyt mało, żeby pozwolić młodzieży cieszyć się życiem bez ograniczeń . Stwierdzam, że nic więcej nie jestem w stanie osiągnąć, a nie chcę robić z siebie kompletnego idioty – w grę wchodzą przecież studenci a nie studentki – i ruszam dalej.

- Dzięki. Przeprowadzimy pana kiedyś przez ulicę – rzuca za mną jeden z chłopaków.

- Jak zwykle - kłamię po raz drugi. I odchodzę zadowolony, że przynajmniej dzięki bystrości naszej młodzieży uwiarygodniliśmy się nawzajem w oczach władzy. Co jej podejrzanie wyglądający przedstawiciele powinni podkreślić w notatce.

*a jeśli to nie jest hobby to pojawia się pytanie: czy robią to dla Moskwy czy dla Berlina?

**PRL PRL-em, a mój bank, będący w rękach firmy założonej przez T.A.Edisona, podkopał u mnie właśnie wizerunek Ameryki jako the land of the free nie zadowalając się odpowiednim plastikiem, lecz żądając ode mnie dowodu osobistego przed wypłaceniem mi moich pieniędzy! (Chociaż fakt - nie goliłem się od pewnego czasu).


Przez lata bowiem kultywowałem z kilkoma znajomymi ten wizerunek budowany na lekturze kilku fachowych pozycji i – głównie – jednego epizodu z pewnej Hollywoodzkiej produkcji: policjant zatrzymuje na jakiejś highway brawurowego, nonszalanckiego i atrakcyjnie niechlujnego bohatera. „Prawo jazdy, proszę.” Bohater zaczyna przeczesywać – w nieco roztargniony sposób: ma przecież ważniejsze rzeczy na głowie – kieszenie i w końcu wyciąga coś, co wygląda dokładnie jak wymięty bilet Zarządu Transportu Miejskiego w Warszawie, a precyzyjniej – jak połowa biletu. „O! Tu mam kawałek…” Policjant bierze do ręki dokument, przygląda się mu przez chwilę i puszcza bohatera – a my wzdychamy (na melodię The Star-Spangled Banner): Oh, Sweet Land of the Free!  i dorzucamy: „Znajdzie się pała na Generała! Precz z komuną!! Nie ma wolności bez Solidarności!!!”

(Tak, zdawaliśmy sobie sprawę, że to był tylko film; i to film z Hollywood, zatem kompletnie niewiarygodny; poza tym po jakimś czasie nikt z nas nie mógł przysiąc czy policjant sam puścił gościa, czy może to wtedy właśnie zaczęła się dramatyczna końcówka filmu zwieńczona dwudziestoma trupami i czterdziestoma policyjnymi samochodami, jeden na drugim – ale symbol pozostał symbolem. 


Teraz z drugiej strony przypomniałem sobie, że w Wielkiej Brytanii - nie, poważnie - zostałem kiedyś zatrzymany w trakcie podróży furgonetką... a zresztą - innym razem. Nie chcę sprawiać wrażenia, że niczego poza Wyspami w życiu nie widziałem.


I nie widzę...).

***"Panie" w sensie: drogi Panie kolego, a nie w sensie: drogie Panie

fot. Adam Strukowicz, http://www.iswinoujscie.pl

A hard knock love

An acquaintance of mine, who makes a point of keeping his place in a mess comparable only to that cultivated by myself, used to be unhappy having no one to share his mess with.

I was glad then to learn - in a short, manly message: "Can you remember X?" ("Barely") "So forget her." ("No problem. Why?") "Y is my girlfriend now." ("Fine.") - that a crush he'd had for someone has recently got consummated.

However, soon came a reminder that a consummated crush is not only candles, cuddles, candies and generally things lovey-dovey, but pain and nasty surprises too: the other day, apparently, the girl stayed at his place a whole day.


(Which made me think. And, nearly, re-think.)

Read the parchments, save your skin

Just one word of advice to you: 

To save your withering* skin: 

The Dead Sea Scrolls - 

Read.

(There are more of them; No. 7 is said to be especially important)

*If  you ever hear me talk about taking any break from preaching, forget about it, and sooner than you've heard it! (Withering - I like the word; I'm going to make it my favourite convert&repent tool for a bit).

Dissing Kant (PS)

(This is a PS to the earlier Kant post).

I realised that  funny (or to be precise: trying to be funny) may be part of the Lord's Creation and Plan, but  they have their own place, and that the place is not necessarily, at least at this stage, right next to profound thoughts about Him - and decided to put all this additional info at some distance from the core thought.

The paradox, and scandal at the same time, of Kant's attitude struck me during the philosophical workshop run by prof. Krzystof Michalski at the University of Warsaw, which was quite eventful and exciting, by the way ("Zrobimy teraz przerwę a Panowie wyjaśnią to sobie jakoś między sobą. Najlepiej bez rękoczynów."

"A dlaczego tak?").

Isn't it also ironic that Kant suggested his outrageaous and costly (for the mainstream of European Civilisation) fallacy regarding the way we think about Judeo-Christian God, while he kept, in one way or another, cozying up to Christianity?

I'm going to write more about the basic mistake Kant made regarding the reasonability of the talk of the possible existence of God and whether it makes philosophical sense – soon J

By the way, Kant jest geniuszem. Nazwałem go kiedyś mniejszym filozofem, ale mam nadzieję, że zorientowaliście się, że było to z przymrużeniem oka,  w ramach złośliwego odgrywania się na nim za kilka skandalicznych metafizycznych błędów (głównie związanych z kwestią zaznaczoną w tekście głównym tego wpisu). Przecież tylko jakiś kompletny oszołom mógłby tak określić Kanta.

Illustration: dissing Kant and his Categorical Imperative - treating him, for a change, in a ridiculous and scandalous way.

PS I've kept the original linguistic inconsistency of the post, which I noticed the first time round, when I spojrzałem w górę i zobaczyłem co się dzieje, kiedy próbuje się powiedzieć coś rozsądnego przed espresso: your tongue is incoherent.

(picture of DJ Kant taken from topatco. com)